"ก่อนจิตดับลับไปไม่คืนหวน ดุจดวงเดือนชีวิตปลิดปลิวหาย ฤทัยไม่อาจคลาดความตาย จึงเลือนหายลอยลับดับชีวา แม้อยากยื้ออยากอยู่สู้ค้ำฟ้า แต่เวลานั้นหมดปลดสิ้นบุญ"
เมื่อไม่กี่วันมานี่ได้นั่งเปิดดูยูทูปย้อนหลัง ดูรายการคนค้นคน ตอน เมื่อวันที่แม่กลับบ้าน เป็นเรื่องของแม่ที่จากลูกมาทำงานกรุงเทพฯ แล้วกลับไปด้วยอาการโรคเอดส์ มี 3 ตอน ดูแล้วน้ำตาไหลสงสาร แล้วย้อนมาคิดถึงเรื่องตัวเอง ทำให้ได้คิดอะไรหลายๆอย่าง ที่เราหนอดิ้นรนให้มีชีวิตอยู่รอดในสังคม ใช้แรงกายแรงใจสู้ไปวันๆโดยที่ไม่ได้นึกถึงสุขภาพตัวเอง ตอนนี้ยังแข็งแรงดีเพราะยาต้านไวรัสยังออกฤทธิ์ได้ดี แต่ถ้าวันไหนที่ร่างกายไม่รับยาแล้วหรือปฏิเสธยาที่กำลังกินต้านไวรัสอยู่ เมื่อนั้นเราคงไม่ต่างไปจากเรื่องราวที่เล่ากันมาซ้ำๆซากๆของวัฏจักรชีวิตคนติดเชื้อโรคเอดส์ มันฟังดูน่ากลัวนะแต่เราต้องอยู่กับมันให้ได้ เพราะถ้าไม่สู้แล้วกายกับใจมันก็จะไม่อยู่ด้วยกัน มันจะแยกจากกันแล้วเราก็ไม่สามารถจะฝืนกับสังขารได้
ขอบคุณตัวเองที่ทุกๆวันกำลังยังดีเลยทำให้ร่างกายอยู่ดีไปด้วย

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ สำหรับบทความมีประโยชน์มากเลย

#3 By อาการโรคเอดส์ (103.7.57.18|125.26.2.117) on 2012-06-22 20:26

สู้ๆๆนะคะ ตอนนี้เป็นวัณโรคปอด ไม่เคยสำส่อนแต่
เคยมีแฟนสองคนคบทีละคนเลยกังวลอยู่ค่ะ

#2 By เสี่ยง (58.11.255.151) on 2011-11-28 08:29

เป็นกำลังใจให้ครับ ขอให้ร่างกายแข็งแรงมาเล่าเรื่องให้ฟังบ่อยๆครับ big smile

#1 By GG (124.120.121.23) on 2011-10-09 03:37