เมื่อบ่ายวันอาทิตย์เพื่อนชวนไปดูคอนเสิร์ตฟิล์มที่สยามพารากอน ใจหนึ่งก็อยากไป ใจหนึ่งก็กลัวไม่สบายผู้คนเยอะ แล้วที่คอต่อมน้ำเหลืองก็ระดมโตขึ้นมาเหมือนนัดหมายกันมาก่อน แต่ความอยากไปมันมากลบความกลัวผู้คน ก็เลยตัดสินใจไป จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ไปดูคอนเสิร์ตพี่ติ๊นา เมื่อคราวพฤษภาทมิฬ(ตอนนั้นยังเรียนมหาตะลัย) ครานั้นขณะที่พี่ติ๊นากำลังขย่มเต้นนินจาอยู่บนเวทีMBK Hallเราบรรดาติ๊ไร่และติ๊สวน ก็กระโดดโลดเต้นเอาหัวขยุ้มๆกันอย่างเมามันส์ ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยไฟก็เปิดพรึ่บสว่างจ้าทั้งฮอล ตำรวจกรูๆกันเข้ามา ทุกคนยืนโงนเงนงงงวย ปรากฏว่าผู้จัดโดนแจ้งข้อหาทำการมั่วสุมในภาวะบ้านเมืองวิกฤติ พี่ติ๊นาของเราในวันนั้นไม่รู้ว่าโดนอัญเชิญไปเต้นนินจาต่อที่โรงพักไหน
วันอาทิตย์ที่ผ่านมาไปเห็นคนไปดูฟิล์มกันเยอะ แต่เป็นตลาดเด็กๆละอ่อนทั้งนั้น มีไม่ละอ่อน เป็นอุ้ยก็มากโข รวมทั้งเราด้วย คอนเซ็ป ยากูซ่าหน้าล้อหล่อ ในหน้าตั๋วบอกว่าแสดงตอนบ่าย2 แต่กว่าจะได้ดูจริงๆก็บ่าย3 ไม่รู้ว่า พารากอนฮอลมันกว้างหรือคนไปดูน้อย เรานั่งข้างหลังก็ดูโหรงเหรง คอนเสิร์ตแบ่งเป็นอิปิโสตเหมือนสตาร์วอ เป็นตอนนั้นตอนนี้ มีปะทะกับแก๊งซ์ดันดารา ซึ่งพยาย๊ามพยายามจะดันให้คอนเสิร์ตสำเร็จลุล่วงด้วยมุขฝืดนิดๆ มีครูอ้วน คุณโน๊ต คุณจตุพล(นี่ไม่ได้โจมตีนะแต่เล่าสู่กันฟัง) มีอาจารย์ยิ่งศักดิ์ ออกมาเต้นกระเพี้ยมเด้งหน้าเด้งหลัง ร้องเพลงผิดคีย์ไปถึงไหนต่อไหน แต่ก็พอให้อภัยเพราะมีมุขตลกๆเยอะ คนดูก็อินมากๆ ไม่ว่าฟิล์มจะทำอะไรก็กรี๊ดก็ร้อง เราเองต้องนั่งเอามากอดอกเพราะกลัวว่าคนจะหาว่าไปล้วงไปแตะอั๋งสาวไซ้โตข้างๆหรือเปล่า ยามที่พี่ฟิล์มยิ้มเธอก็จะยิ้มพลางเอียงหัวยักย้ายส่ายโงนเงนไปมา เราก็กลัวว่าเธอจะมาเอียงซบไหล่เรา ยามเธอกรี๊ดสุดๆ เธอจะลุกขึ้นเหมือนกริยาของแม่มดเอ็กซ์สีชมพูหนังการ์ตูนโบราณจะแปลงร่าง เธอหัวเราะอย่างสุดเหวี่ยงเมื่อเจอมุขเด็ดๆของพี่ฟิล์ม หลายครั้งเธอหันมาทำท่าจะสบตาหรือจะบุ้ยใบ้อะไรบางอย่างกับเราให้เออออห่อหมกด้วย เราต้องแกล้งนั่งนิ่งๆ ไม่มีปฎิกริยาตอบโต้
แล้วเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อถึงตอนที่2สาวกับอีก1คน จากโปงลางสะออน ก็เต้นตะแหน่วๆออกมาเรียกเสียงฮา ถึงแม้ว่าจะเป็นมุขแบบที่เคยเห็น แต่ก็ตลกควรค่าแก่การบริโภค มุขลูลู้กับลาล่าก็สร้างความบันเทิง เสียคุ้มเกินคุ้มที่ผู้คนรอคอย พอการแสดงตอนนี้จบ ผู้คนก็ทะยอยเดินออกไป ทีละเล็กทีละน้อย เหมือนเกรงอกเกรงใจพี่ฟิล์มว่าจะเสียใจ ที่เหลือจึงเห็นเป็นแต่สาวกวัยสะรุ่นคราวหลานๆของเรานั่งเฝ้าพี่ฟิล์มหน้าสลอน
กลับมาได้คิดว่า โลกมันเปลี่ยนไปมาก ยุคเราวัยรุ่นคอนเสิร์ตมันเป็นความมันส์สะใจจริงๆ ได้ปลดปล่อย เต้นส่ายเหวี่ยงหัวหูอย่างเมามันส์(ถึงว่าวัยรุ่นสมัยก่อนจึงมีข่าวเหยียบเท้ากันหรือโดนสามัคคีบาทาบ่อยๆ) สมัยนี้นั่งกันเรียบร้อย อย่างเก่งก็ชูมือชูไม้พอเป็นพิธี ที่บ้าๆเฮี้ยนๆหน่อยก็ตะโกน "ไอเลิฟยู" "ยูเลิฟมี๊?" (เรายังไม่เห็นใครจะครั่งไคร้ดารานักร้องจนดิ้นพรวดตกลงจากเก้าอี้ฉี่แตก เหมือนวัยรุ่นฝรั่งสมัยโบราณที่คลั่งไคล้เอลวิส เพรสลี่ หรือ แย่งกันดึงกันทึ้งกกน.ของแม่มาดอนน่าที่เธอพิเรนท์ถอดเฟี้ยงลงมาจากเวที ข่าวไม่ได้บอกว่าใครได้เอาไปดม และดมแล้วกลิ่นมันเป็นเช่นไร-- สมัยก่อนก็มีนักร้องไปแสดงคอนเสิร์ตแบบมินิที่ๆเรียนอยู่ เพื่อนสาวนั่งซึ้งร้องไห้น้ำตาไหล นี่ขนาดสอบตกยังไม่ร้องไห้ขนาดนี้) แหมถ้ารู้ว่าจะกร่อยอย่างนี้ จะออกไปดิ้นให้เจ้ข้างๆอายไปเลย
